Zabawne, jak niewiele potrzeba, by zepsuć człowiekowi humor. I nie mówię tu tylko o jednej rzeczy. Całe szczęście, że z dzisiejszym dniem, mój fatalny tydzień się kończy i będę mogła poszukać szczęścia w nowym 
Ciekawe, czy znajdę.
Ten tom Zwiadowców otwiera nowy wątek, który zapewne skończy się kolejną epicką bitwą w Oblężeniu Macindaw.
No to lecimy z recenzją kolejnego tomu Zwiadowców, skoro akurat chce mi się pisać. Pewnie, gdy zabiorę się za czytanie tego wszystkiego, co leży koło mojego łóżka, nie będę nawet myśleć o własnym życiu i blogu 
Trzeba w takim razie skorzystać z tego, iż wciąż żyję jeszcze w nieświadomości. Kiedy usiłowałam się zmobilizować do pisania recenzji na KP, wpadłam na niezliczone pomysły na inne ciekawe notki. Ale to musi zaczekać na koniec tego eventu.
Miłej lektury ^^
Skończyłam dzisiaj czytać kolejny tom Zwiadowców po długiej przerwie. Biblioteka w końcu dostała. Dlatego, skoro znów jestem w temacie, chciałabym być bardziej na bieżąco z recenzjami tomów tej serii.
Dzisiaj, po odprężającej lekturze, czuję się już trochę lepiej – nie tak sfrustrowana i postarałam się, by powrócił mój zapał do pisania notek. Mam nadzieję, że tym razem wyjdzie trochę mniej sztywnie. Poza tym jest to recenzja kolejnego tomu, więc są one dosyć krótkie (proszę zajrzeć do recenzji drugiego tomu Zwiadowców po potwierdzenie ). W ten sposób powinnam sobie ułatwić nadrabianie zaległości, więc w najbliższych dniach zobaczycie zapewne dużo Zwiadowców
Zwolennicy krótkich form wypowiedzi mogą odetchnąć. Tym razem będzie krótko, ponieważ ogólny zarys fabuły został przedstawiony w pierwszym tomie (w poprzednim artykule). Tak więc w tomie drugim mamy ostateczną rozprawę z Morgarathem. „Co?” Zapytacie. „Przecież ta seria ma 8 tomów! Jak ostateczna rozprawa z głównym złym może być w tomie drugim?” Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Sama się zastanawiam. Może Morgarath nie jest głównym złym? Kto wie, ja na razie przeczytałam tylko te dwa tomy, więc nie potrafię odpowiedzieć. Prawdopodobnie z czasem się dowiemy.
Jedna z moich ulubionych serii książek ^^
„Fantastyka bez magii?” Mama uniosła brwi, spoglądając na książkę trzymaną przeze mnie w ręku. „Czy to w ogóle jest możliwe?” Wracałyśmy właśnie autobusem z biblioteki publicznej. Znudzona widokami za oknem oglądanymi już tyle razy, zajęłam się podziwianiem moich zdobyczy. Muszę przyznać, że licząc na łut szczęścia, wzięłam pierwszą lepszą książkę z półki, spoglądając tylko na okładkę. Teraz, kiedy czytałam opis zamieszczony z tyłu pierwszego tomu „Zwiadowców”, również zaskoczyła mnie wzmianka o braku magii. „Właściwie… dlaczego nie? Już od dawna nudzą mnie typowe książki i filmy. Może można napisać dobre fantasy bez magii?” Powiedziałam po chwili zastanowienia z przeczuciem, że trafiłam na pozycję, która mnie pozytywnie zaskoczy. I nie pomyliłam się.
~Najnowsze komentarze~