• Nie wymaga wkładu prawdziwych pieniędzy. Obecnie mamy do wyboru gry, które wymagają miesięcznego abonamentu albo te, w które można grać za darmo, ale posiadają cash shop ułatwiający grę. Niejednokrotnie to, co wydaje nam się darmowe okazuje się kosztować nas więcej niż abonament. Niektóre gry f2p okazują się bowiem p2w (pay to win). Co prawda grać można za darmo, ale płacący mają przewagę w pvp (walkach między graczami), ponieważ cash shop sprzedaje ulepszone zbroje i broń, ułatwiające grę potki albo jeszcze inne tałatajstwo. Skrajnym przypadkiem są już mounty (zwierzęta, na których nasza postać jeździ) dostępne jedynie za prawdziwe pieniądze. Osobiście się z czymś takim nie spotkałam, bo gry, które debalansuje cash shop omijam szerokim łukiem. Z wyjątkiem tych, w których rzeczy z cash shopu można kupić za pieniądze w grze na ah, bo trochę pracy jeszcze nikomu nie zaszkodziło
• Duży świat do zwiedzania. Ideałem w tej kategorii spośród granych przeze mnie gier jest WoW. Na każde 10 poziomów możemy sobie tam wybierać spośród kilku krain. To sprawia, że gra starczy na dłużej, jeżeli mielibyśmy ochotę levelować kolejną postać. Podziwianie krajobrazów jest jedną z najprzyjemniejszych rzeczy podczas gry w MMORPG.
• Leveling oparty na questach, grind zmniejszony do minimum. Kto z was kocha grindowanie, łapa do góry! Nie sądzę, by ktokolwiek się zgłosił, chyba, że dla jaj. Chociaż znam osoby, które nie lubią questów, nie oznacza to nigdy, że kochają grindowanie – i jest to jak najbardziej zdrowe podejście. Gra powinna oferować duży wachlarz możliwości zdobycia kolejnego levela: questy, instancje, exp za pvp. Zamiast grindować wolę sobie pójść na instę, czyszczenie dungeonu z ludźmi zawsze jest ciekawsze niż zabijanie ciągle tych samych stworów, nawet z grupą przyjaciół. Jednocześnie chciałabym tu zaznaczyć, że po części zgadzam się ze zdaniem tych, którzy uważają, że questy nie są nic lepsze. Obecnie mamy ich 4 kategorie: zabij x stworów, zabij ? stworów i przynieś y rzeczy, zanieś to do NPC A, albo porozmawiaj z NPC B. W granicach przyzwoitości wolę je jednak robić. Questy nie tylko dają nam dodatkowe nagrody, ale także odkrywają kolejne cząstki historii świata, który staramy się poznać. Przywołam jednak dwa skrajne przypadki. Obok siebie stoją dwa nocne elfy. Po zrobieniu questów u jednego, każe ci on poszukać jego przyjaciela takiego i takiego i powiedzieć mu to i to. Ku mojemu zaskoczeniu poszukiwany NPC to ten, który stoi właśnie obok :/ W realu na pewno by usłyszał, a tu wprowadzono tak skrajny brak realizmu. Drugi przypadek, pochodzący z Aiki Online już tak nie śmieszy. Wyobraźcie sobie, że otrzymujecie kilka questów na zabicie tych samych stworów, dajmy na to węży. Po zabiciu ok. 50 wracacie oddać questy cali szczęśliwi, że macie to już za sobą i idziecie zrobić jakiegoś przyjemniejszego questa. Oddajecie go do NPC, a on – ku waszej zgrozie – oferuje wam następne zadanie: macie zabić 40 węży… Kazanie graczowi zabić 40 czegoś to już jest zmuszanie go grindowania, które zresztą do niczego mi nie było potrzebne, bo quest był o trzy levele niższy niż poziom mojej postaci…
• Unikatowy świat, którego historia rozwija się w miarę, jak zdobywamy kolejne poziomy. Tyle jest teraz gier ze światem fantasy przypominającym wyprany kotlet. Osobiście omijam te oparte na klimacie dawnej Azji, ale również te, których historia mnie od razu nie wciągnęła. Dla mnie klimat danego świata MMORPG jest jedną z najważniejszych rzeczy, bo chcąc dowiedzieć się więcej, robię bez jęczenia wszystkie, nawet najnudniejsze questy. No, niezupełnie wszystkie. I tak, jestem jedną z tych osób, które starają się czytać wszystko, co mówią do nas NPC. Nie będę się tutaj rozwodzić, jaki świat uznaję za unikatowy, bo myślę, że wszyscy wiedzą, o co mi chodzi. Natomiast rozwijania się historii wraz z naszymi kolejnymi poziomami brakowało mi w WoWie. Świat po Warcrafcie 3 stanął w miejscu, w czasach niekończącej się wojny i według mnie tylko Kataklizm wprowadził jakiś postęp historii. Na tym polu Bizzard ma jeszcze dużo do dopracowania. To, czego brak w WoWie mamy w Aice i – choć nie jestem do końca pewna – wydaje mi się, że również w Allods. Obie mają ponadto ciekawy sposób przedstawiania historii, dzięki któremu mamy wrażenie, że jesteśmy dla tych światów bardzo ważni, potrzebni i dlatego spędzamy tam swój wolny czas. Coś takiego przeżywałam w WoWie tylko na wyspach startowych draenei i między innymi dlatego jest to moja ulubiona rasa. Wrażenie to opadło drastycznie po 20-tym levelu, gdyż draenei nie mają wiele do roboty w świecie przymierza i hordy. Wracając jednak do tematu przedstawienia historii, w Allods po wybraniu ligi lub imperium (tak Allods jest klonem WoWa, tak mnie to też irytuje, ale nie jestem zaślepiona, więc widzę, co jest zrobione lepiej, co gorzej) od razu rozpoczyna się akcja. Po stronie ligii znajdujemy się w zaatakowanej wieży i musimy z niej uciec, pomagając po drodze napotkanym NPC. Robi to nie małe wrażenie, bo teren cały czas się trzęsie, zadając nam drobne obrażenia. Po stronie imperium jesteśmy na pokładzie latającego statku podczas bitwy powietrznej. Natomiast w Aice rozmowa z NPC przebiega na zasadzie dialogu – zarówno NPC jak i nasza postać rozmawiają ze sobą, a my sobie to czytamy. W kolejnych krainach możemy też spotkać NPC z poprzednich – w ten sposób zapoznajemy się z kolejnymi bohaterami historii nie po to, by zaraz zostawić ich za sobą.
• Miła społeczność z minimalną ilością dzieci neo. O to właśnie najciężej w grach f2p. Kiedy już poczuję klimat MMORPG i zakocham się w jego historii zaczyna się dla mnie role playing. Nie wyrażam tego jednak zewnętrznie, zostawiam to sobie jako osobiste przeżycia. Jednakże całą przyjemność psują mi dzieci o idiotycznych nickach. Zaraz zastanawiam się, po co oni w ogóle w to grają, skoro nie dbają o zachowanie klimatu? Jedne z najbardziej idiotycznych, z którymi się spotkałam to Buahahaha, lolyo, GetPHOhuh, Happywhenikill albo opisujące klasę, którą dana osoba gra, np. Gunna2, Squishypally. Jest ich masa, a ja cieszę się, że udało mi się zapamiętać tego taka mało. Innym problemem dotyczącym społeczności się dzieci, które nie odróżniają pvp od pk (player killing). Bycie zabitą, kiedy nie ma mnie przy klawiaturze albo zginięcie po 1-shocie osobiście mi już nic nie robi. Po graniu w WoWa na serwerze pvp mam na to taką znieczulicę, że jedyne, co mnie zastanawia to to, co takie dzieci widzą w tym fajnego. To pytanie pozostanie dla mnie już na zawsze bez odpowiedzi.
• Jak najmniejsze wymagania sprzętowe przy zachowaniu ładnej grafiki. Ponieważ laptop jak to laptop (a wuj to wuj XD) nie jest urządzeniem przeznaczonym do grania w gry, wiele tytułów odpada automatycznie, gdy spojrzę na ich wymagania sprzętowe. Wytłumaczcie mi jednak, dlaczego WoW i Guild Wars, będące dla mnie na poziomie powyżej zadowalającym na moich sprzęcie, działają idealnie, a sztampowate gry z przesłodzoną, a jednocześnie niedopracowaną grafiką jak Fiesta, Iris czy Grand Fantasia już nie? To jest tak maksymalnie idiotyczne, że aż niewyobrażalne.
• Bogaty wybór instancji na każdy poziom. Nie przepadam specjalnie za PvP, za to kocham instancje Tego najbardziej mi brakuje po zostawieniu WoWa. W Aice instancje są okropne, zobaczymy jak będzie w Allods
• Duży wybór klas oraz balans między nimi. Tego tłumaczyć chyba nie trzeba. Każda klasa powinna być w stanie wybrać inną w pvp, przy czym preferuję, żeby było to zależne od faktycznych umiejętności gracza.
• Brak dyskryminacji dziewczyn. O, teraz to się dopiero wygadam. Chłopacy mogą tego nie zauważać, ale dziewczyny są w grach MMORPG zjawiskiem albo dziwnym albo wręcz niepożądanym. Zaczyna się o tego, że fakt, iż jestem dziewczyną wszystkich dziwi, a kończy się na klasach gender-locked. Gdzieś pomiędzy tym jest jeszcze fakt, że zbroje na postaciach kobiet praktycznie niczego nie chronią (a serca to już na pewno nie) oraz faceci grający postaciami dziewczyn, o których już nie wiem, co mam myśleć. Może dyskryminacja jest tu zbyt wielkim słowem, ale czuję, że świat MMORPG traktuje mnie jak jakiś specjalny przypadek.

Zapewne zapomniałam jeszcze napisać o wielu rzeczach, najwyżej zrobię później update. Serwery Allods powinny już być włączone, więc do zobaczenia za jakiś czas. Zachęcam do dyskusji na ten temat – chciałabym się dowiedzieć, jakiego ideału wy poszukujecie wśrod gier MMORPG. Może znacie coś, co pasowałoby do mojego ideału, a z czym się jeszcze nie zetknęłam. Byłabym wdzięczna za propozycje

~Lavinnia

Przez te pół roku wyszłam z wprawy i już od pół godziny męczę się z tą notką. Wyszłam z wprawy, nie dostaję już nagłych ataków weny, dlatego tak słabo idzie. Opowiadania jeszcze jako tako - trochę się tam napisało, ale nie mogę powiedzieć, żeby czas, który spędziłam z dala od bloga był jakiś strasznie owocny. Powiedziałabym, że wręcz przeciwnie - blogowanie daje pomaga człowiekowi wprowadzić w swoim życiu pewną dyscyplinę, a mnie tej dyscypliny, tego braku motywacji z tego, że ktoś czyta moje wypociny, że kogoś to interesuje, bardzo brakowało. Wniosek jest prosty: powracam do prowadzenia Kwiatu Północy.

Niestety Wiśniowa Księżniczka tego szczęścia już nie doświadczy - ten blog zamierzam już na zawsze zostawić martwym. Mam zamiar pisać tylko na KP, ale dać sobie większą swobodę. Tak czy siak, nie ważne, czy to gra, książka, film, manga czy anime, wszystko, co kiedykolwiek będę polecać lub zjeżdżać, w mniejszym lub większym stopniu ma coś wspólnego z fantastyką. Może jestem ograniczona, ale rzadko kiedy podoba mi się coś z poza gatunku. Mam zamiar zrecenzować tutaj jeszcze raz gry, które omawiałam na WK, ponieważ mój punkt widzenia nieco się zmienił. Wynika to z nieco większego stażu - nie uważam się za eksperta, ale podobnie jak w przypadku książek oraz M&A wiem już, co się w grach mmorpg i visual novel ceni :) Nie będę tu śmiecić osobnymi notkami na wszystko, przychylam się bardziej do przeglądów.

Manga i anime nie będą się czuły tak poszkodowane jak dotychczas, zamierzam poświęcić im tutaj nieco więcej uwagi. Wynika to z tego, że moje zainteresowanie tematem maleje z zatrważającą szybkością, więc recenzowanie będzie pewną formą terapii xD

Oczywiście książki nie będą pominięte. Przeczytałam tego tyle, że nie podarowałabym sobie nie poddawania kolejnych tytułów ocenie i przelewania moich przemyśleń na… emm… ekran laptopa

Mam nadzieję, że dam radę wbić się z powrotem w ten blogowy rytm i umilić wam czas nie tylko na czas wakacji, ale na znacznie dłużej

~Lavi

Ta notka miała się pojawić w zeszłą środę. Świętowałam wtedy moje szesnaste urodziny. Wszystkim osobom, które chciałaby złożyć mi spóźnione życzenia urodzinowe, dziękuję :> Mam ostatnio pewne problemy z dostępem do laptopa, i co za tym idzie do internetu. Nie płaczę zbytnio nad tym, bo od kiedy moje życie szkolne ułożyło się szczęśliwie, nie czuję większej potrzeby, by prowadzić życie towarzystkie w takim natężeniu, jak to robiłam kiedyś. Nie czuję też potrzeby, ani nie mam zbytnio ochoty, by pisać blogi. Kiedy otwierałam Kwiat Północy czułam się zduszona brakiem osoby, z którą mogłabym porozmawiać o książkach. Potem poznałam świetnych ludzi na Twitterze, z którymi zdażało mi się gadać bardzo długo Choć jeszcze się nie skończył, już mogę powiedzieć, że rok 2010 był dla mnie czasem przemian, szczęśliwych i nieszczęśliwych wydarzeń, dorastania i początku walki dla spełnienia marzeń. Teraz, gdy jestem w liceum i gdy codziennie zdzieram gardło na rozmowach ze świetnymi ludźmi z nowej klasy, nie czuję już tego smutku, tej pętli wokół mojej szyji, nie powalającej mi powiedzieć tego, co bym chciała.

Dlatego ogłaszam, że zawieszam moje blogi. Na czas nieokreślony. Może do wakacji. A na pewno do czasu, gdy znów będę chciała coś powiedzieć, albo poćwiczyć pisanie artykułów.

Tak przy okazji, ta przerwa w działalności już sprawia, że pisanie mojej książki postępuje szybciej ;] Kiedy skończę pierwszy rozdział (a pewnie to jeszcze potrwa – jest długi, ja jestem perfekcjonistką i w dodatku jeszcze słabą w pisaniu) pewnie będę chciała, żeby ludzie wypowiedzieli się na jego temat. Oczywiście nie będę zamieszczać go tutaj, ale zainteresowanym może wyślę na maila. Powiem na Twitterze, kiedy będę gotowa Chociaż blogi będą zawieszone, z przesiadywania na Twitterze nie zrezygnuję ;D Kiedy będę mogła, będę tam wpadała. Chociażby w środy na infie ;D

Żegnam moich czytelników. Dziękuję wam za poświęcony czytaniu moich blogów czas. Do zobaczenia następnym razem!

~Lavinnia

What would it take,
for things to be be quiet,
quiet like the snow?

Mam teraz dosyć mało czasu, żeby siedzieć w internecie, dlatego notkę tłumaczeniową publikuję dopiero dzisiaj, kiedy dorwałam się do kompa na infie. Jest to piosenka, którą śpiewam, gdy jest mi smutno. Towarzyszyła mi w trudnych chwilach, jakie przeżywałam w ostatniej klasie gimnazjum. Jest to dla mnie taka forma ekspresji negatywnych uczuć – jak pisanie. Jednak pisanie, gdy ma się depresję nie wchodzi w grę, więc pozostaje tylko śpiewanie. Dawne dzieje, którym towarzyszącym uczuciom nie chciałabym na nowo przeżywać. Teraz moje życie jest szczęśliwe, ale jako że jest to piosenka, którą darzę wielkim sentymentem, publikuję na blogu, póki jeszcze mam na to czas.

W ostatniej notce pisałam o tym, że mam zamiar udowodnić mojej polonistce, że da radę dostać 5 za analizę i interpretację wiersza w pierwszej klasie. Dało radę, choć nie sądziłam, że tak szybko. Dostałam 5- ;D Parę dni później dowiedziałam się, że mamy do napisania k0lejną pracę – z wiersza, na którego analizie nie byłam. Pozbierałam tak szczątkowe notatki, że nie wiem, co z tego napiszę >_<

The Devil Wears Prada ~Louder Than Thunder~

What would it take,
for things to be quiet,
quiet like the snow?
I know, this isn’t much,
but I know, I could,
I could be better.

I don’t think i deserve it; selflessness.
Find your way into my heart.
All stars could be brighter,
all hearts could be warmer.

What would it take,
for things to be be quiet,
quiet like the snow?

Are we meant to be empty handed?
I know, I could,
I could be better.

I don’t think i deserve it; selflesness.
Find your way into my heart.
All stars could be brighter,
all hearts could be warmer.

(What would it take?)
(What would it take?)
What would it take for things to be quiet?

~

The Devil Wears Prada ~Głośniej od Grzmotu~

Co byłoby potrzebne,
by wszystko stało się ciche,
ciche jak śnieg?
Wiem, że to niewiele,
ale wiem, że mógłbym,
mógłbym być lepszy.

Nie sądzę, że na to zasługuję; bezosobowość.
Znajdź swą drogę do mojego serca.
Wszystkie gwiazdy mogłyby być jaśniejsze,
wszystkie serca mogłyby być cieplejsze.

Co byłoby potrzebne,
by wszystko stało się ciche,
ciche jak śnieg?

Czy przeznaczone nam jest zostać z pustymi rękami?
Wiem, że mógłbym,
mógłbym być lepszy.

Nie sądzę, że na to zasługuję, bezosobowość.
Znajdź swą drogę do mojego serca.
Wszystkie gwiazdy mogłyby być jaśniejsze,
wszystkie serca mogłyby być cieplejsze.

(Co byłoby potrzebne?)
(Co byłoby potrzebne?)
Co byłoby potrzebne, by wszystko stało się ciche?

~Lavinnia

We’re oppressed and impressed by the greedy
Whose hands squeeze the life out of the needy
When will we learn that wars, threats, and regrets
are the cause and effect of living in fear

Przyznam się bez bicia, że po prostu wczoraj zapomniałam, że był wtorek. Dlatego notkę muzyczną publikuję kolejny raz z poślizgiem, tak jak obiecałam w komentarzu jest to Looking for Angels, kolejna piosenka z albumu Comatose Skillet, typowy przedstawiciel christian rocka (szczególnie ostatnia zwrotka). Dawno nie spotkałam się z piosenką o tak „głębokim” tekście. Mam sporą nadzieję, że stanie się on dla was tematem do refleksji ^^

Mogłabym opowiedzieć jeszcze o oprowadzaniu po Kalwarii Wejherowskiej, którym się w czasie poniedziałkowej godziny wychowaczej zajmowałam, ale nie jest to już news pierwszej świeżości i wszystkie emocje z tym związane zdążyły mnie opuścić (oprócz ulgi, że mam to za sobą ). Powiem tylko tyle: praca przewodnika turystycznego jest bardzo zabawna, a dzielenie się z innymi informacjami, które się zdobywało od małego jest przyjemne ^^ Za to zainteresowanie mojej klasy tematem było irytujące :/

Założyłam sobie konto na last.fm (xLavinnia) i muszę przyznać, że ułatwia to w sporym stopniu znajdywanie nowej muzyki do słuchania. Zaimportowało całą moją muzykę z iPoda, której dawno nie weryfikowałam (a zmienił mi się gust muzyczny), więc nie zdziwcie się tak dużą obecnością popu i klubowej na mojej liście, jeśli ktoś będzie tam zaglądał. Sprzątałam wczoraj listę mang na MALu, a okazuje się, że iTunes też będę musiała posprzątać >_<

Skillet ~Looking for Angels~:

Going through this life looking for angels
People passing by looking for angels

Walk this world alone
Try to stay on my feet
Sometimes crawl, fall,
but I stand up cause I’m afraid to sleep
Open my eyes to a new day,
with all new problems and all new pain
All the faces are filled with so much anger
Losing our dignity and hope from fear of danger
After all the wars,
after settling the scores,
at the break of dawn we will be deaf to the answers

There’s so much bigotry, misunderstanding and fear
With eyes squinted and fists clinched we reach out for what is dear
We want it we want
We want a reason to live

We’re on a pilgrimage
A crusade for hope
Cause in our hearts and minds and souls we know
We need it we need
We need more than this

[Chorus:]
Going through this life looking for angels
People passing by looking for angels
Walking down the streets looking for angels
Everyone I meet looking for angels

So many nations with so many hungry people
So many homeless scrounging around for dirty needles
On the rise, teen suicide, when we will realize
we’ve been desensitized by the lies of the world
We’re oppressed and impressed by the greedy
Whose hands squeeze the life out of the needy
When will we learn that wars, threats, and regrets are the cause and effect of living in fear

Who can help protect the innocence of our children
Stolen on the internet with images they can’t forget
We want it we want
We want a reason to live
We represent a generation that wants to turn back a nation
To let love be our light and salvation
We need it we need
We need more than this

I became a savior to some kids I’ll never meet
Sent a check in the mail to buy them something to eat
What will you do to make a difference, to make a change?
What will you do to help someone along the way?
Just a touch, a smile as you turn the other cheek
Pray for your enemies, humble yourself, love’s staring back at me
In the midst of the most painful faces
Angels show up in the strangest of places
(Angels show up in the strangest of places)

Skillet ~Szukając Aniołów~

Idę przez to życie, szukając aniołów
Ludzie mijają się, szukając aniołów

Smotnie chodzę po świecie
Próbuję stać na własnych nogach
Czasem czołgam się, upadam,
ale powstaję, bo boję się spać
Otwieram oczy dla nowego dnia,
z wszystkimi nowymi problemami i całym nowym bólem
Wszystkie twarze przepełnia tyle złości
Tracąc naszą godność i nadzieję z obawy przed niebezpieczeństwem
Po wszystkich wojnach,
po ustaleniu wyników,
gdy świt nadejdzie, będziemy głusi na odpowiedzi

Tyle zajadłości, niezrozumienia i lęku
Ze zmrużonymi oczami i zaciśniętymi pięściami zwracamy się ku temu, co drogie
Chcemy tego, chcemy
Chcemy powodu, by żyć

Jesteśmy na pielgrzymce
Krucjacie nadziei
Bo w głębi naszych serc, i umysłów, i dusz, wiemy, że
Potrzebujemy tego, potrzebujemy
Potrzebujemy czegoś więcej niż to

[Refren:]
Idę przez to życie, szukając aniołów
Ludzie mijają się, szukając aniołów
Chodzę po ulicach, szukając aniołów
Każdy, kogo spotkam, szuka aniołów

Tyle narodów z tyloma głodnymi ludźmi
Tyle bezdomnych tłoczących się po brudne igły
Wzmagają się samobójstwa nastolatków… Kiedy zauważymy,
że byliśmy znieczuleni na kłamstwa świata?
Jesteśmy uciśnieni i zachwyceni chciwością,
której ręce wyciskają życie z potrzebujących
Kiedy się nauczymy, że wojny, groźby i żale
są skutkiem i efektem życia w strachu?

Kto może pomóc ochronić niewinność naszych dzieci,
skradzioną w Internecie zdjęciami, których nie mogą zapomnieć?
Chcemy tego, chcemy
Chcemy powodu, by żyć

Reprezetujemy generację, która pragnie przywrócić narodowość,
pozwolić miłości być naszym światłem i wybawieniem
Potrzebujemy tego, potrzebujemy
Potrzebujemy czegoś więcej niż to

Zostałem wybawcą dla pewnych dzieci, których nigdy nie spotkam
Wysłałem pocztą czek, by kupić im coś do jedzenia
Co uczynisz, by zrobić różnicę, wprowadzić zmianę?
Co uczynisz, by pomóc komuś na swojej drodze?
Zwykły dotyk, jeden uśmiech, gdy nadstawiasz drugi policzek
Módl się za swoich wrogów, bądź pokorny,
miłość odpowiada mi spojrzeniem
Pośród najbardziej zbolałych twarzy
Anioły pojawiają się w najdziwniejszych miejscach
(Anioły pojawiają się w najdziwniejszych miejscach)

Falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?
Dreaming of the way it used to be
Can you hear me?

Dzisiejsza notka jest dedykowana Aikee z My Anime World, która jest jedną z pierwszych zdeklarowanych „ofiar” tłumaczeń piosenek Skillet (jak ja lubię tak określać ludzi, których udało się zachęcić moimi notkami ;D). Falling Inside the Black jest jej ulubioną piosenką tego zespołu, a jako że mam 7 tłumaczeń w szkicach, wstawiam dzisiaj jedną nadprogramową notkę.

Falling Inside the Black jest jedną z moich ulubionych piosenek Skillet, jednak jej tłumaczenie było drogą przez mękę. Gdy jej się słucha, wieloznaczeniowość nie przeszkadza, a może wręcz jest zaletą. Dlatego nie jestem w 100% pewna i zadowolona z tego tłumaczenia. Tak czy siak, jest lepsze od pierwszej wersji, którą wykonałam ponad pół roku temu. Dowód na rozwijanie się dzięki ćwiczeniom

Co u mnie? Przed chwilą skończyłam pisać analizę i interpretację wiersza „Apollo i Marsjasz” Herberta (na 2,5 strony A4 ręcznie >__<) w zapewne nieskutecznej próbie zwalenia mojej pani od polskiego z nóg. Najwyższa możliwa ocena u niej to 4+, a ja chcę jej udowodnić, że w pierwszej klasie są ludzie, którzy potrafią pisać wybitne analizy ;] Trzymajcie kciuki, może za którymś razem się uda, bo następny tydzień spędzę zapewne przy analizie i interpretacji kolejnego wiersza >_<

Skillet ~Falling Inside the Black~:

Tonight I’m so alone
This sorrow takes ahold
Don’t leave me here so cold
Never want to be so cold
Your touch used to be so kind
Your touch used to give me life
I’ve waited all this time,
I’ve wasted so much time

Don’t leave me alone
Cause I barely see at all
Don’t leave me alone,

[Chorus:]
I’m falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?
Dreaming of the way it used to be
Can you hear me?
Falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?
Falling inside the black
Falling inside falling inside the black

You were my source of strength
I’ve traded everything
That I love for this one thing
Stranded in the offering
Don’t leave me here like this
Can’t hear me scream from the abyss
And now I wish for you my desire

Don’t leave me alone
Cause I barely see at all
Don’t leave me alone

I’m Falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?
Dreaming of the way it used to be
Can you hear me?
Falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?
Falling inside the black
FAlling inside falling inside the black
black black black

Falling in the black black black
slipping through the cracks cracks cracks

Falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?
dreaming of the way it used to be
can you hear me?
Falling in the black
Slipping through the cracks
Falling to the depths
Can I ever go back?

Falling inside the black
Can you hear me?

Falling inside the black
Can you hear me?

Falling inside the black
Can you hear me?

Falling inside falling inside the black

Skillet ~Spadam w Ciemność~:

Tej nocy jestem taki samotny
Ten smutek chwyta mnie
Nie zostawiaj mnie tutaj, takie to zimne
Nigdy nie chcę być taki zimny
Twój dotyk był taki miły
Twój dotyk dawał mi życie
Czekałem przez cały ten czas,
Straciłem tyle czasu

Nie zostawiaj mnie samego
Bo prawie nic nie widzę
Nie zostawiaj mnie samego

[Refren:]
Spadam w ciemność,
Prześlizgując się przez szczeliny,
Spadam na dno.
Czy kiedyś będę mógł wrócić?
Śnię o tym, jak było kiedyś
Słyszysz mnie?
Spadam w ciemność,
Prześlizgując się przez szczeliny,
Spadam na dno.
Czy kiedyś będę mógł wrócić?
Spadam w ciemność
Spadam w ciemność, w ciemność

Byłaś moim źródłem siły
Zamieniłem wszystko,
Co kocham na tę jedną rzecz
Pozostawiony na pastwę oferty
Nie zostawiaj mnie tu w ten sposób
Nie mogę nawet krzyczeć z otchłani
A teraz błagam o ciebie, moje pragnienie

Nie zostawiaj mnie samego
Bo prawie nic nie widzę
Nie zostawiaj mnie samego

Spadam w ciemność,
Prześlizgując się przez szczeliny,
Spadam na dno.
Czy kiedyś będę mógł wrócić?
Śnię o tym, jak było kiedyś
Słyszysz mnie?
Spadam w ciemność,
Prześlizgując się przez szczeliny,
Spadam na dno.
Czy kiedyś będę mógł wrócić?
Spadam w ciemność
Spadam w ciemność, w ciemność
ciemność, ciemność, ciemność

Spadam w ciemność, ciemność, ciemność
Prześlizgując się przez szczeliny, szczeliny, szczeliny

Spadam w ciemność,
Prześlizgując się przez szczeliny,
Spadam na dno.
Czy kiedyś będę mógł wrócić?
Śniąc o tym, jak było kiedyś,
Spadam w ciemność,
Prześlizgując się przez szczeliny,
Spadam na dno.
Czy kiedyś będę mógł wrócić?

Spadam w ciemność
Słyszysz mnie?

Spadam w ciemność
Słyszysz mnie?

Spadam w ciemność
Słyszysz mnie?

Spadam, spadam w ciemność

Download (cały album): peb.pl

~Lavinnia

Dzisiejsza notka powstała wpierw na kartce papieru w moim kołobrulionie, gdy podczas wf-u siedziałam w bibliotece. I muszę przyznać, że pisanie w ten sposób jest fajne – chociaż boli ręka i trzeba artykuł wklepywać na klawiaturze, przynajmniej chce mi się go przeczytać ponownie, poprawić błędy i dopracować stylistycznie.

Chciałam dać krótkie pierwsze wrażenia wszystkich anime, jakie w tym sezonie obejrzałam w jednej notce offtopowej, ale tak się rozpisałam, że stwierdziłam iż dam te artykuły pojedynczo albo podwójnie – mam kilka krótszych. Mam nadzieję, że nowa forma was usatysfakcjonuje

O prywatnych sprawach mogłabym pisać długo, ale trzeba by przy tym użyć cenzury co drugie słowo, więc to sobie podaruję. Zapraszam do przeczytania pierwszej z długo wyczekiwanej serii notek z pierwszymi wrażeniami anime z jesieni 2010.

Akcja historii o Zakuro ma miejsce w Japonii, w alternatywnej przeszłości, gdzie ludzka rzeczywistość przeplata się ze światem youkai (duchów i potworów z tradycji japońskiej). Trójka młodych żołnierzy – Agemaki Kei, Hanakiri Ganryuu i Yoshinokazura Riken - w ramach sekcji specjalnej otrzymuje zadanie rozpoczęcia budowania pozytywnych relacji między ludzkością i youkai. W zespołach mają pomagać w rozwiązywaniu przeróżnych problemów związanych z duchami. Zapowiada się epizodyczne anime, którego odcinki będą powiązane rozwijającymi się uczuciami pomiędzy żołnierzami i ich pomocnicami. Niestety już od pierwszego odcinka widać, kto z kim najpewniej będzie na końcu serii. Na szczęście każdy romans zapowiada się inaczej.

Godna uwagi jest obsada seiyuu. Złapałam się na zatrzymywaniu co chwila pierwszego odcinka, by sprawdzić na MALu skąd znam dany głos. Godni uwagi są Kaji Yuuki (Finny z Kuroshitsuji, bardzo charakterystyczny głos) jako Hanakiri Ganryuu, Sakurai Takahiro (Suzaku z Code Geass, Cloud w Advent Childern, Takahashi Misaki z Junjou Romanica, Claude z Kuroshitsuji II, Loki z Matantei Loki Ragnarok, Fakir z Princess Tutu, Shito z Zombie-Loan – same znane role – co prawda nie wszystkie poznałam jeszcze osobiście) jako Agemaki Kei, czy Nakahara Mai (Nagisa z Clannad, Juvia z Fairy Tail, Rena z Higurashi, Nagisa w Strawberry Panic) jako Zakuro. I mogłabym wymieniać tak długo, bo każdy z seiyuu pracujących przy tym anime ma albo duży bagaż ról, albo charakterystyczny głos. Widać, że producenci wyłożyli na ten tytuł sporo pieniędzy.

Ścieżka dźwiękowa serii to „starojapońskie” brzmienia. Wraz z ładną kreską i pastelowymi kolorami buduje specyficzyny klimat serii. Opening „Moon SIGNAL” Sphere i endingi „Hatsukoi no Zakuroiro” Mai Nakahary oraz „Futari Shizuka” Kany Hanazawy bardzo przyjemnie mi się słucha, choć nie jest to „mój typ muzyki” (konkretniej jest to jPop). Mimo to nie zapadają specjalnie w pamięć.

Preferuję ocenianie anime, gdy już zakończę jego oglądanie. Jednakże dla potrzeb pierwszego wrażenia wystawiam na start MALowe 6/10. Nie jest to jednak anime dla wszystkich, gdyż specyficzny styl nie każdemu przypadnie do gustu. Fani youkai będą wniebowzięci. Miłośnicy seinen, jak również bohaterek tsundere powinni rzucić okiem. Całej reszcie znudzonych ludzi proponuję obejrzenie pierwszego odcinka. Mnie zaciekawiło wystarczająco, bym oglądała kolejne epizody, lecz nie jest to najciekawsze i najłatwiejsze do strawienia anime, z jakim się spotkałam. Nie polecam, ale też nie odradzam – sprawdźcie sami

No, you’ll never be alone
When darkness comes
I’ll light the night with stars
Hear the whispers in the dark

Dużo się zdarzyło od dnia, w którym opublikowałam poprzednią notkę – trochę rzeczy przyjemnych a trochę dziwnych. Nieprzyjemnych na szczęście nie było, ale wszystko przede mną, jako że nie rozumiem tematu z biologii, z którego jutro mam kartkówkę. Właściwie do nieprzyjemnych można by zaliczyć również zamilknięcie jednej z moich słuchawek do iPoda i mus zakupienia nowych. Zamówienie zawiera jednak także sporo przydatnych rzeczy, np. ładowarkę do iPoda, która umożliwia jego ładowanie w kontaktach i w samochodzie (oryginalnie Apple podarowało nam tylko możliwość ładowania z kompa). Nie jest droga i można ją kupić tutaj, do czego zachęcam

Wiem, że ta notka powinna była zostać opublikowana wczoraj (a wejścia na bloga mówią same przez się, jak wielu ludzi się rozczarowało), jako że wtorek jest dniem piosenki na KP. Bardzo przepraszam – byłam wczoraj na „Lalce” w teatrze muzycznym w Gdyni i z bólem głowy, z jakim walczyłam po powrocie do domu, nie byłam w stanie napisać sensownego wstępu. Dla zaciekawionych – spektakl jest fajny, chociaż nie jest to najlepsze przedstawienie teatru muzycznego, jakie przyszło mi oglądać. Nie podobał mi się brak rozbudowanej scenografii (wciąż mam w głowie adaptację „Ani z Zielonego Wzgórza”, którą widziałam, gdy byłam młodsza), ale poza tym nie było nudno – spora ilość elementów komediowych sprawiła, że ta trudna do strawienia dla niektórych historia była przyjemna.

Notka z pierwszymi wrażeniami anime już jest w pewnej części zrobiona. Planowałam jej publikację na zeszłą niedzielę, ale w weekend skupiłam się na nadrabianiu anime z poprzedniego sezonu i tym sposobem na sobotni wieczór/noc przypadło Shukufuku no Campanella, a niedzielny wieczór i popołudnie poniedziałkowe spędziłam przy Kuroshitsuji II. Oba te anime dostały ode mnie dobre noty pod względem pierwszego wrażenia, ale są przykładem tegorocznego trendu anime, których poziom leci na dno wraz z kolejnym odcinkiem. I tym sposobem oba, choć wydawały się dobre, skończyły z MALową oceną 3/10.

Szczerze mówiąc początkowo chciałam dzisiaj opublikować tłumaczenie jednej z moich najnowszych rockowych obsesji – Breaking Benjamin, ale wolę swoje popołudnie spędzić w inny sposób niż tłumaczenie piosenek (bo jest ono u mnie fazowe – jak zacznę to tłumaczę aż do momentu, kiedy padnę – zazwyczaj 4 piosenki, żebym była jeszcze w stanie jako tako funkcjonować). Także wstawiam dzisiaj tłumaczenie mojej ulubionej piosenki Skillet, która przebiła Falling Inside the Black, długo będącą na tym miejscu. Zapewne najpopularniejsza piosenka tego zespołu – Whispers in the Dark.

Jest jeszcze jedna ważna sprawa:

Dziękuję za 3000+ wejść na bloga! I wiernym czytelnikom dziękuję również, że nie dają się zniechęcić moją niesystematycznością! <3

Skillet ~Whispers in the Dark~:

Despite the lies that you’re making
Your love is mine for the taking
My love is
Just waiting
To turn your tears to roses

Despite the lies that you’re making
Your love is mine for the taking
My love is
Just waiting
To turn your tears to roses

I will be the one that’s gonna hold you
I will be the one that you run to
My love is
A burning, consuming fire

[Chorus:]
No
You’ll never be alone
When darkness comes I’ll light the night with stars
Hear the whispers in the dark

No
You’ll never be alone
When darkness comes you know I’m never far
Hear the whispers in the dark
whispers in the dark

You feel so lonely and ragged
You lay here broken and naked
My love is
Just waiting
To clothe you in crimson roses

I will be the one that’s gonna find you
I will be the one that’s gonna guide you
My love is
A burning, consuming fire

[Chorus:]
No
You’ll never be alone
When darkness comes I’ll light the night with stars
Hear the whispers in the dark

No
You’ll never be alone
When darkness comes you know I’m never far
Hear the whispers in the dark
Hear the whispers in the dark

Skillet ~Szepty w Ciemności~:

Mimo kłamstw, które mi wmawiasz
Twoja miłość jest moja do wzięcia
Moja miłość
Czeka tylko
By zamienić twe łzy w róże

Pomimo kłamstw, które mi wmawiasz
Twoja miłość jest moja do wzięcia
Moja miłość
Czeka tylko
By zamienić twe łzy w róże

Ja będę tym, który będzie cię obejmował
Ja będę tym, do którego przybiegniesz
Moja miłość jest
Palącym, trawiącym ogniem

[Refren:]
Nie
Nigdy nie będziesz sama
Gdy ciemność przyjdzie, oświetlę niebo gwiazdami
Usłysz szepty w ciemności

Nie
Nigdy nie będziesz sama
Gdy ciemność przyjdzie, wiesz, że nigdy nie jestem daleko
Usłysz szepty w ciemności
Szepty w ciemności

Czujesz się taka samotna i obdarta
Leżysz tu załamana i naga
Moja miłość
Czeka tylko
By odziać cię w szkarłatne róże

Ja będę tym, który cię odnajdzie
Ja będę tym, który cię poprowadzi
Moja miłość jest
Palącym, trawiącym ogniem

[Refren:]
Nie
Nigdy nie będziesz sama
Gdy ciemność przyjdzie, oświetlę niebo gwiazdami
Usłysz szepty w ciemności

Nie
Nigdy nie będziesz sama
Gdy ciemność przyjdzie, wiesz, że nigdy nie jestem daleko
Usłysz szepty w ciemności
Usłysz szepty w ciemności

Download (cały album): peb.pl

~Lavinnia

Reading log:

Nic. Jestem leniwym ludziem xD Skupiam się na pożyczaniu pierwszego „Domu Nocy” koleżankom i słuchania ich zachwytów na temat tej serii >__< Imma masochist!

Moja kochana psinka Diana, 4-miesięczny owczarek niemiecki długowłosy <3

Wciąż jestem chora, ale już w łóżku nie leżę. Większość uczniów ma dzisiaj wolne, niektórzy mają wolne także jutro (jak ja ^^), więc życzę wszystkim miło spędzonego długiego weekendu! Ja za chwilę jadę na wycieczkę krajoznawczą po kafelki i kozaki (do Luzina ). Mam już po dziurki w nosie siedzenia w domu i choć dalej jestem chora, nie mam zamiaru przepuścić takiej okazji

Dzisiejsza notka zamknie nam ładnie kilka blogowych spraw, o których zdążyłam pozapominać. Zawiera również gadanie na temat dekupażu i zdjęcia moich prac. Od razu na wstępie mówię, że zdjęcia nie były robione przeze mnie, tylko przez panie, który prowadzą kurs, na który chodzę. To im należy oddać cześć i podziękowania ;] (Heh, mój ulubiony sposób pisania disclaimerów).

View This Poll

Wyniki ankiety, która pojawiła się na KP daaawno temu, w notce [~Kilka słów o… filmach Książę Persji, Bracia i zapowiedziach kinowych~ Offtopic #2]. Wniosek z niej płynący jest prosty: powinnam od czasu do czasu publikować zapowiedzi kinowe. Notka tego typu jest już w drodze

Nowa ankieta pojawiła się w sidebarze po prawej stronie. Tym razem pytanie brzmi „Ktory typ notek czytasz na Kwiecie Północy najchętniej?”. Jest to ankieta wielokrotnego wyboru, można wybrać max. dwie odpowiedzi. Nie uwzględniłam typów notek, które mam w planach, ale jeszcze się one na KP nie pojawiły (np. „Przegląd mang fantasy”). Chciałabym się dzięki niej dowiedzieć, które notki cieszą się największym zainteresowaniem i z tego względu mam ich pisać więcej. Bo nie piszę tego bloga dla siebie, tylko dla czytelników. Więc jeśli życzycie sobie czegoś więcej albo częściej, będzie według waszego życzenia. Jeżeli macie jakiekolwiek inne sugestie co do tematów notek, proszę pisać je w komentarzach na podstronie „Harmonogram”. Nie posiadam zdolności czytania waszych umysłów, więc sama się nie domyślę

Nie wiem, czy wasza przeglądarka internetowa je wyświetla, ale pojawiły się już ikony blogów (taki niebieski kwiatek dla KP i niebieski grzybek z Mario dla WK na pasku z kartami). Na pewno widoczne będą one dla tych, którzy mają własne blogi na wordpressie i subskrybują KP i WK. Cieszę się strasznie do tych ikonek, gdyż wreszcie moje blogi mają własną wizytówkę, zamiast wordpressowego loga (takie „W” w niebieskim kółku).

To by chyba było wszystko na temat zaległych spraw blogowych. Jako, że jesienny sezon anime obfituje już w drugie odcinki większości tytułów, możecie się w najbliższym czasie spodziewać notki z Pierwszymi Wrażeniami. Będą one krótkie i wyglądające tak, jak poprzednim razem (czyli nie tak, jak u Shouri ;D). Jakoś na razie nie palę się do tej roboty, gdyż dla dobra bloga obejrzałam tego bardzo dużo ^^”. I niewiele mi się podobało, szczerze mówiąc.

Prace z pierwszej edycji kursu. Jest tutaj kilka moich i mojej cioci.

DECOUPAGE

Decoupage (fr. ‘wycinanie’, spolszczane czasem na ‘dekupaż’)  to technika zdobienia przy pomocy papieru, serwetek oraz specjalnych preparatów, które umożliwiają uzyskanie rozmaitych efektów, np. postarzenia, popękania etc. Daje to wspaniałe efekty i nie wymaga specjalnych umiejętności plastycznych. Bardzo relaksująca robota pozwalająca się wyżyć artystycznie. 

Ja, pracująca nad tryptykiem. Bardzo niewyraźne zdjęcie, lecz wciąż macie jakieś pojęcie na temat tego, jak wygląda miejsce pracy (aka pobojowisko) nad "dziełami"

Na kurs dekupażu chodzimy z ciocią pod maja (chyba), z przerwą w wakacje. Nasze prace nie są jeszcze perfekcyjne i bez błędów, ale wykonywanie ich sprawia nam sporą przyjemność.

Poniżej kilka zdjęć moich prac (kilknij, aby powiększyć):

Tryptyk na kafelkach. Nie cierpię malować i nie mam ręki do pędzla i to widać bardzo dobrze na powiększeniu. Jedna z pierwszych prac.

"Dzieło", nad którym obecnie pracuję i na które brakuje mi inspiracji.

Dwa bliźniacze wazoniki, z których jestem strasznie dumna, choć mają kilka błędów. W rzeczywistości wyglądają dużo lepiej

Pudełko, prawie gotowe. Na zdjęciu magicznie zmieniło kolory (ofc :/), gdyż w rzeczywistości jest białe z bordowymi akcentami. Tutaj też dokładnie widać jak ja i pędzel się nie lubimy >_<

Prace mojej cioci:

Tryptyk. Jak dla mnie za różowy.

Butelka cioci jest już skończona

Zdjęcia wazoników cioci (jak widać strasznie spodobała jej się ta różowa serwetka ;D):

I to by było wszystko na dzisiaj. Pisanie tej notki było strasznie męczące i mozolne. Naprawdę nie dałabym rady prowadzić obrazkowego bloga (nigdy takiego nie miałam i nie mam zamiaru ;p). Kiedy pojawi się więcej zdjęć naszej „tffurczości”, zrobię jeszcze jedną notkę offtopową na ten temat. Stay Tuned~! ;p

~Lavinnia

Reading log:

Czytałam książkę na temat NDE (‘near death experience’ – ‘doświadczenia bliskie śmierci’), ale to się do fantastyki w sensie fabularnym nie zalicza

I hate feeling like this
I’m so tired of trying to fight this
I’m asleep and all I dream of
Is waking to you

Wczoraj dziesięć dziewczyn z klasy zwalło mi się na chatę w celu robienia dekoracji na Dzień Edukacji. Dzisiaj jestem chora i leżę w łóżku z laptopem na kolanach. Nie przytajcie, cośmy robiły, bo faktycznie ciężko pracowałyśmy :] Dlaczego w takim razie jestem chora? – sama nie wiem. Wiem tylko, że mam dużo czasu, Harmonogram zdominowały tłumaczenia piosenek, a szkice notek rozrosły się do wielkiej – jak na mnie – ilości. Dlatego wtorek ustanawiam Dniem Piosenki na KP. Co wtorek możecie się spodziewać tłumaczenia Poza tym będą też inne notki, więc nie obawiajcie się, że rock zdominuje ten blog

Skillet jest jednym z moich ulubionych zespołów muzycznych. Szczególnie albumu „Comatose” słucham ostatnio na okrągło. Chciałabym zamieścić na KP tłumaczenia wszystkich piosenek z tej płyty. Dzisiaj publikuję tłumaczenie piosenki „Comatose”. Jest to jedna z ulubionych, ale jeszcze nie najukochańsza

Skillet ~Comatose~:

I hate feeling like this
I’m so tired of trying to fight this
I’m asleep and all I dream of
Is waking to you

Tell me that you will listen
Your touch is what I’m missing
And the more I hide I realize I’m slowly losing you

Comatose
I’ll never wake up without an overdose of you

[Chorus:]
I don’t wanna live
I don’t wanna breathe
‘les I feel you next to me
you take the pain I feel
waking up to you never felt so real
I don’t wanna sleep
I don’t wanna dream
’cause my dreams don’t comfort me
The way you make me feel
Waking up to you never felt so real

I hate living without you
Dead wrong to ever doubt you
But my demons lay in waiting
Tempting me away
Oh how I adore you
Oh how I thirst for you
Oh how I need you

[Bridge:]
Breathing life
Waking up My eyes
Open up

Don’t leave me alone

Skillet ~Śpiączka~:

Śpiączka
Nigdy nie obudzę się bez przedawkowania ciebie

[Refren:]
Nie chcę żyć
Nie chcę oddychać
Jeśli ciebie przy mnie nie ma
Zabierasz ból, który czuję
Budzenie się dla ciebie nigdy nie było takie rzeczywiste
Nie chcę śnić
Nie chcę marzyć

Nienawidzę życia bez ciebie
Wątpienie w ciebie to śmiertelny błąd
Lecz moje demony leżą, czekając
Kusząc mnie, bym się oddalił
Och, jak cię podziwiam
Och, jak cię pragnę
Och, jak cię potrzebuję

Oddychając życiem
Gdy budzę się
Moje oczy otwierają się

Nie pytajcie, co Black Rock Shooter robi pod tym tłumaczeniem XD Fanart po prostu mi się spodobał.

Mam nadzieję, że przez te tłumaczenia uda mi się zarazić kogoś miłością do Skillet